Magnez - surowica

Opis badania stężenia magnezu

Magnez jest kluczowym elektrolitem uczestniczącym w przewodzeniu impulsów nerwowych, skurczu mięśni, utrzymaniu prawidłowego rytmu serca oraz procesach metabolicznych. Jego poziom wpływa także na gospodarkę wapniową i potasową, dlatego jest jednym z podstawowych parametrów ocenianych w diagnostyce elektrolitów.

​​​Badanie poziomu magnezu polega na pomiarze stężenia tego pierwiastka w surowicy krwi. Badanie polega na pobraniu krwi z żyły, która następnie trafia do laboratorium w celu analizy.

Pobranie krwi przebiega zgodnie z procedurą pobrania: odkażenie skóry, założenie opaski uciskowej i wkłucie. Ucisk w miejscu pobrania po zakończeniu procedury powinien trwać kilka minut. 

Czas trwania pobrania to około ​kilka — kilkanaście​​​  sekund.

Kiedy wykonać badanie?

Badanie stężenia magnezu we krwi jest często wykonywane, gdy pojawiają się objawy mogące świadczyć o jego niedoborze lub nadmiarze. Charakterystyczne symptomy to m.in.: 

• ​napięcie i skurcze mięśni, 
• ​drżenie powiek, 
• ​uczucie niepokoju,
• drażliwość,
• zaburzenia rytmu serca, 
• problemy z ciśnieniem krwi,
• niewydolność nerek, 
• bóle głowy,
• zmęczenie, 
• zaburzenia snu.

​Lekarze zlecają to badanie także w ramach profilaktyki, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, nerek lub przyjmujących leki, które mogą wpływać na poziom magnezu.

Oznaczenie magnezu przeprowadza się również razem z innymi elektrolitami, np. wapniem całkowitym, aby uzyskać pełny obraz równowagi mineralnej organizmu. ​​ 

O prawidłowy poziom tego pierwiastka powinny zadbać w szczególności osoby, które zmagają się z cukrzycą typu 2, chorobami przebiegającymi z biegunką lub zaburzeniami wchłaniania (np. celiakia, choroba Crohna), alkoholizmem, lub które przyjmują leki zmniejszające pulę magnezu w organizmie.​

Co diagnozuje badanie?

Oznaczenie poziomu magnezu pomaga zdiagnozować:

• hipomagnezemię — niedobór magnezu, który może prowadzić do skurczów mięśni, zaburzeń rytmu serca, drżenia mięśni, osłabienia czy objawów neurologicznych;
• hipermagnezemię — nadmiar magnezu, występujący najczęściej przy niewydolności nerek lub nadmiernej suplementacji;
• niedoczynność tarczycy 
• nadczynność przytarczyc
• przewlekłe zapalenie trzustki 
• odwodnienie i ocenić jego poziom

Jak przygotować się do badania magnezu?

Dzień przed badaniem: 

• Unikaj spożywania obfitych i tłustych posiłków oraz spożywania alkoholu do 24 godzin przed badaniem. 
• Powstrzymaj się od picia kawy i herbaty co najmniej 12 godzin przed pobraniem. 

W dniu badania: 

• Należy zgłosić się na ​czczo – to znaczy powstrzymaj się od posiłku przez około 8 –12 godzin przed badaniem. 
• Dozwolone jest wypicie niewielkiej ilości wody w godzinach porannych. 
• W miarę możliwości pobranie należy przeprowadzić przed przyjęciem porannej porcji ​leków, chyba że​​ lekarz zaleci inaczej. 
• Pobranie krwi należy przeprowadzić w godzinach porannych. 
• Przed badaniem staraj się pozostawać w spoczynku przez 10–15 minut (pozycja siedząca). 
• Wysiłek fizyczny, także umiarkowany np. chodzenie, wejście po schodach, może zmienić wartości wyników badania laboratoryjnego.

• Wynik badania dostępny jest w ciągu 3. dni roboczych. 
• Możliwość odbioru wyniku w recepcji wybranej placówki bądź online, w zależności od polityki danej placówki. 

Informację odnośnie odbioru wyników badań w zależności od placówki >> Sprawdź TUTAJ

Normy Magnezu we krwi

Prawidłowy zakres referencyjny stężenia magnezu u dorosłych wynosi 0,65–1,2 mml/l.

*Powyższe wartości są orientacyjne i mogą się różnić w zależności od laboratorium, w którym wykonywane jest badanie.

Czynniki mogące zaburzyć wynik badania

Wynik badania magnezu może zaburzyć:

• przyjmowanie leków moczopędnych, inhibitorów pompy protonowej (IPP), antybiotyków, leków przeczyszczających lub steroidów,
• intensywny stres i brak snu,
• wysiłek fizyczny, również krótko przed pobraniem,
• spożycie alkoholu i kofeiny w dniu poprzedzającym badanie oraz w dniu badania.

Jak postępować w przypadku nieprawidłowego wyniku badania magnezu?

W przypadku nieprawidłowych wyników zaleca się konsultację z lekarzem, w celu ich dokładnego omówienia.

W zależności od przyczyny konsultację warto przeprowadzić z jednym z poniższych specjalistów:

• Internista
• Nefrolog
• Kardiolog
• Endokrynolog
• Gastroenterolog